به گزارش بازار و به نقل از اداره ارتباطات رسانه‌ای شهرداری اصفهان، مصطفی نباتی‌نژاد با تأکید بر ضرورت پیوند میان پژوهشهای شهری و تصمیم‌های اجرایی اظهار کرد: گردآوری حدود ۳۰۰ شاخص مرتبط با فعالیت‌های شهرداری در آمارنامه سال ۱۴۰۴، به‌تنهایی به معنای حل مسائل شهر نیست؛ چراکه شاخص‌ها مانند دماسنج، وضعیت و میزان حرارت را نشان می‌دهند، اما خودشان عامل درمان و رفع مشکل نیستند.
وی افزود: ارزش این شاخص‌ها زمانی مشخص می‌شود که در تصمیم‌گیری، اولویت‌بندی، بودجه‌ریزی، اصلاح فرایندها و در نهایت ارتقای کیفیت زندگی شهروندان تأثیرگذار باشند. مسئله مدیریت شهری را نمی‌توان صرفاً به کمبود دانش و پژوهش یا ضعف مدیریتی برخی افراد محدود کرد، بلکه با فاصله‌ای نهادی و اجرایی میان تولید دانش و تبدیل آن به اقدام عملی مواجه هستیم که دلایل مختلفی دارد.
رئیس مرکز پژوهشهای شورای اسلامی شهر اصفهان ادامه داد: نخستین مسئله این است که گاهی پژوهش با وجود شناسایی دقیق یک مشکل، به برنامه اجرایی مشخص منتهی نمی‌شود. در واقع، خروجی مطالعات باید به‌روشنی تعیین کند چه اقدامی، توسط کدام مجموعه، با چه میزان منابع و در چه بازه زمانی انجام شود؛ در غیر این صورت، حتی پژوهشهای ارزشمند نیز به‌تنهایی تغییری در زندگی مردم ایجاد نمی‌کنند.
وی با اشاره به دومین مانع اثرگذاری پژوهش‌ها بیان کرد: در برخی حوزه‌ها، ساختار اداری بیش از آنکه نتیجه‌محور باشد، بر فرایندها تمرکز دارد. گاهی عملکرد دستگاه‌ها بر اساس میزان جذب اعتبار، تعداد پروژه‌های افتتاح‌شده یا حجم مکاتبات ارزیابی می‌شود، در حالی که معیار اصلی باید میزان موفقیت اقدامات در رفع مشکلات شهروندان باشد.
نباتی نژاد خاطرنشان کرد: ممکن است یک پروژه از نظر مالی و فیزیکی به‌طور کامل به پایان رسیده باشد، اما پیامد مورد انتظار آن در بهبود کیفیت زندگی مردم محقق نشده باشد؛ بنابراین تکمیل عملیات اجرایی یک طرح لزوماً به معنای تحقق اهداف و اثربخشی آن نیست.
وی هم‌راستا نبودن نظام انگیزشی و ارزیابی مدیران با نتایج پژوهش‌ها را سومین عامل دانست و گفت: مدیری که باید بابت نتایج عملکرد خود پاسخگو باشد، ممکن است به دلایلی همچون محدودیت منابع، تعارض منافع، مقاومت سازمانی یا نگرانی از پذیرش مسئولیت تغییر، همچنان به شیوه‌های گذشته ادامه دهد.
رئیس مرکز پژوهشهای شورای اسلامی شهر اصفهان افزود: البته همه مشکلات را نمی‌توان متوجه مدیران دانست؛ زیرا در برخی موارد، ساختار اداری، تعدد دستگاه‌های مسئول و نبود اختیارات کافی، اجرای تصمیم‌های درست را دشوار می‌کند اما این شرایط نیز نباید بهانه‌ای برای پنهان شدن مدیران پشت پیچیدگی‌های ساختاری و گریز از پاسخگویی باشد.
نظر شما