«اتحادیه‌های کارگری» شرکای راهبردی توسعه مهارت در عصر تحول فناوری

به گزارش خبرنگار مهر، رضا عرب احمدی در پانزدهمین مجمع اتحادیه‌های کارگری بریکس در حیدرآباد هند، با اشاره به ضرورت بازتعریف نقش اتحادیه‌های کارگری در عصر گذار فناوری، بر تبدیل این نهادها از مجموعه‌های صرفاً چانه‌زنی به «شرکای راهبردی» در توسعه سرمایه انسانی تأکید کرد.

وی در ابتدای سخنان خود، ضمن محکومیت تجاوز نظامی آمریکا و رژیم اسرائیل به زیرساخت‌های اقتصادی ایران، از حمایت اتحادیه‌های کارگری شرکت‌کننده در مجمع قدردانی کرد و ابراز امیدواری نمود که در بیانیه پایانی این نشست، حملات به کارخانجات و تأسیسات صنعتی محکوم شود.

عرب احمدی با بیان اینکه جهان کار با پارادوکس نرخ بالای بیکاری در کنار شکاف عمیق مهارتی مواجه است، سه محور کلیدی را برای نقش‌آفرینی مؤثر اتحادیه‌های کارگری ترسیم کرد.

اتحادیه‌ها به‌مثابه رصدخانه‌های مهارتی

وی تأکید کرد: اتحادیه‌های کارگری با حضور میدانی در زنجیره‌های تأمین، دقیق‌ترین داده‌ها را از نیازهای واقعی بازار کار در اختیار دارند و مشارکت آنان در شوراهای مشورتی سیاست‌گذاری آموزشی، ارتباط برنامه‌های آموزشی با واقعیت‌های محیط کار را تضمین کرده و ریسک مازاد مهارتی را کاهش می‌دهد.

تحقق یادگیری مادام‌العمر به‌مثابه حق بنیادین

عضو هیئت مدیره کانون عالی شوراهای اسلامی کار ایران تصریح کرد: در عصر اتوماسیون، مهارت‌ها «تاریخ انقضا» دارند و اتحادیه‌ها باید حق بازآموزی را در قراردادهای جمعی نهادینه کنند.

وی با تأکید بر گذار از «امنیت شغلی سنتی» به «امنیت اشتغالپذیری»، خاطرنشان کرد: کارگر باید به جای اتکا به یک شغل خاص، به قدرت انطباق با تغییرات مجهز باشد.

اقتصاد پلتفرمی و مرز نوظهور چانه‌زنی اجتماعی

عرب احمدی با اشاره به فرصتها و چالش‌های اقتصاد پلتفرمی، اظهار داشت: اتحادیه‌ها باید با رویکردی نوآورانه، مدل‌های چانه‌زنی دیجیتال را فعال کرده و چارچوب‌های قانونی را برای الزام پلتفرم‌های به مشارکت در ارتقای مهارت کاربران-کارگر خود، دنبال کنند؛ چرا که پایداری اقتصاد پلتفرمی در گرو توانمندسازی نیروی کار محرک آن است.

وی در پایان با تأکید بر اینکه توسعه مهارت، مسئولیتی انحصاری نیست، تصریح کرد: دولت‌ها سیاست‌گذارند، کارفرمایان سرمایه‌گذارند، اما اتحادیه‌های کارگری، ضامن اجرایی و عادلانه‌بودن این فرایند هستند.

عرب احمدی خواستار حرکت به‌سوی مدلی از حکمرانی بازار کار شد که در آن، توسعه مهارت نه تنها ابزاری برای بهره‌وری، بلکه مأموریتی برای حفظ کرامت انسانی و ترویج عدالت اجتماعی باشد.