۱ آذر ۱۴۰۵ - ۱۰:۰۳
چگونه ریسک حوادث مخازن تحت فشار را در محیط‌های صنعتی کاهش دهیم؟

چگونه ریسک حوادث مخازن تحت فشار را در محیط‌های صنعتی کاهش دهیم؟

با راهکارهای ایمنی، بازرسی دوره ای و نگهداری اصولی، ریسک حوادث مخازن تحت فشار در محیطهای صنعتی را کاهش دهید و از جان کارکنان و تجهیزات محافظت کنید.

خرابی یک مخزن تحت فشار همیشه با نشانه‌های آشکار آغاز نمی‌شود. گاهی خوردگی تدریجی بدنه، نقص در عملکرد شیر اطمینان یا یک ایراد شناسایی‌نشده در اتصالات می‌تواند ایمنی تجهیزات و کارکنان یک مجموعه صنعتی را به خطر بیندازد. در چنین شرایطی، پیامدهای حادثه ممکن است تنها به آسیب مخزن محدود نشود و توقف تولید یا خسارت به تجهیزات اطراف را نیز به همراه داشته باشد.

به همین دلیل، راهنمای مدیریت ریسک مخازن تحت فشار برای مدیران کارخانه‌ها، مسئولان ایمنی و مدیران فنی اهمیت زیادی دارد. شناسایی زودهنگام خطرات، نگهداری اصولی و بازرسی تخصصی از مهم‌ترین اقداماتی هستند که می‌توانند احتمال وقوع حوادث صنعتی را کاهش دهند. در ادامه، مهم‌ترین خطرات این تجهیزات و روش‌های عملی مدیریت ایمنی آن‌ها را بررسی می‌کنیم.

برای کاهش ریسک حوادث مخازن تحت فشار باید ابتدا شرایط بهره‌برداری و عوامل خطر شناسایی شوند، سپس احتمال خرابی و شدت پیامدهای آن ارزیابی شود. در مرحله بعد، نگهداری پیشگیرانه، کنترل تجهیزات حفاظتی، ثبت سوابق و بازرسی فنی متناسب با وضعیت مخزن اجرا می‌شوند.

چرا مخازن تحت فشار یکی از تجهیزات حساس در صنایع هستند؟

مخازن تحت فشار در بسیاری از واحدهای صنعتی برای ذخیره یا نگهداری سیالاتی مانند هوا، گازها، بخار و برخی مواد مایع استفاده می‌شوند. ویژگی مهم این تجهیزات، نگهداری سیال در فشاری متفاوت از فشار محیط است. به همین دلیل، حتی زمانی که مخزن ظاهری سالم دارد، انرژی ذخیره‌شده در آن می‌تواند در صورت بروز نقص فنی به یک عامل خطر جدی تبدیل شود.

برای مثال، در یک کارخانه که از مخزن هوای فشرده برای تأمین انرژی تجهیزات پنوماتیکی استفاده می‌کند، خرابی بدنه یا عملکرد نامناسب تجهیزات حفاظتی ممکن است علاوه بر آسیب به دستگاه، فعالیت بخش‌هایی از خط تولید را متوقف کند.

شدت پیامدهای خرابی به عواملی مانند نوع سیال، فشار و دمای کاری، حجم مخزن، محل نصب و میزان حضور کارکنان در اطراف آن بستگی دارد. در برخی شرایط، نشتی مواد خطرناک، انتشار گاز، آتش‌سوزی یا شکست ناگهانی بدنه از پیامدهای احتمالی هستند.

بنابراین، ایمنی مخازن تحت فشار فقط به سلامت یک تجهیز محدود نمی‌شود؛ بلکه با ایمنی کارکنان، حفاظت از تأسیسات و استمرار تولید ارتباط مستقیم دارد.

مهم‌ترین خطراتی که ایمنی مخازن تحت فشار را تهدید می‌کنند

مهم‌ترین خطراتی که ایمنی مخازن تحت فشار را تهدید می‌کنند

برای مدیریت مؤثر خطرات مخازن تحت فشار، ابتدا باید عوامل اصلی خرابی شناخته شوند. این عوامل ممکن است به‌تدریج ایجاد شوند یا در اثر یک وضعیت غیرعادی در فرآیند بهره‌برداری بروز کنند. نکته مهم این است که همه آسیب‌ها با مشاهده ظاهری قابل تشخیص نیستند و برخی از آن‌ها به بررسی‌های فنی نیاز دارند.

خوردگی و کاهش ضخامت دیواره مخزن

خوردگی مخازن صنعتی یکی از مهم‌ترین علل خرابی تدریجی این تجهیزات است. تماس مداوم بدنه با رطوبت، مواد شیمیایی خورنده، بخار یا شرایط نامناسب محیطی می‌تواند به مرور باعث تخریب سطح فلز شود.

برای مثال، در مخازن هوای فشرده، تجمع رطوبت و تخلیه نشدن مناسب آب تقطیر شده می‌تواند شرایط خوردگی داخلی را فراهم کند. این مشکل ممکن است ابتدا در بخش‌هایی از کف مخزن یا نقاطی که آب در آن‌ها جمع می‌شود، شدت بیشتری داشته باشد.

خطر اصلی این است که خوردگی همیشه به شکل زنگ‌زدگی قابل مشاهده نیست. ممکن است سطح خارجی مخزن سالم به نظر برسد، اما بخش‌هایی از دیواره داخلی دچار کاهش ضخامت شده باشند.

برای شناسایی چنین آسیب‌هایی، بسته به شرایط مخزن می‌توان از روش‌هایی مانند ضخامت‌سنجی و آزمون‌های غیرمخرب استفاده کرد. ارزیابی نهایی باید مشخص کند آیا ضخامت باقی‌مانده برای شرایط کاری تجهیز کافی است یا خیر.

افزایش فشار بیش از محدوده مجاز

افزایش فشار یکی دیگر از خطرات مهم در بهره‌برداری از مخازن تحت فشار است. هر مخزن بر اساس مشخصات طراحی و شرایط تعیین‌شده، محدوده مشخصی برای کارکرد دارد. عبور از این محدوده می‌تواند تنش وارد شده به بدنه، اتصالات و سایر اجزا را افزایش دهد.

از جمله علل خرابی مخازن تحت فشار در این شرایط می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • اختلال در عملکرد تجهیزات کنترل فشار

  • افزایش غیرعادی فشار ورودی

  • بسته شدن مسیر خروجی در شرایطی که ورود سیال ادامه دارد

  • خطا در تنظیم تجهیزات کنترلی

  • تغییر شرایط فرآیند نسبت به وضعیت طراحی‌شده

برای نمونه، اگر یک مخزن در اثر اختلال در سامانه کنترل، همچنان سیال دریافت کند، احتمال افزایش فشار وجود دارد. در چنین شرایطی، تجهیزات حفاظتی باید بتوانند از عبور فشار از محدوده مجاز جلوگیری کنند.

مدیران فنی باید شرایط واقعی بهره‌برداری را با مشخصات طراحی مخزن تطبیق دهند و هرگونه تغییر در فرآیند را پیش از اجرا از نظر ایمنی بررسی کنند.

خرابی شیر اطمینان و تجهیزات کنترل فشار

شیر اطمینان مخازن تحت فشار یکی از تجهیزات حفاظتی مهم است که در شرایط افزایش فشار، وظیفه تخلیه فشار اضافی را مطابق طراحی بر عهده دارد. اگر این قطعه به‌درستی عمل نکند، یکی از لایه‌های اصلی حفاظت مخزن در برابر اضافه‌فشار از دست می‌رود.

آلودگی، خوردگی، فرسودگی، تنظیم نامناسب یا اختلال مکانیکی از عواملی هستند که ممکن است بر عملکرد شیر اطمینان تأثیر بگذارند.

علاوه بر شیر اطمینان، فشارسنج‌ها و تجهیزات کنترلی نیز باید از نظر صحت عملکرد بررسی شوند. برای مثال، اگر فشارسنج مقدار واقعی فشار را نشان ندهد، اپراتور ممکن است شرایط خطرناک را دیرتر تشخیص دهد.

نکته مهم این است که شیر اطمینان نباید به‌صورت خودسرانه تنظیم، مسدود یا از مدار خارج شود. بررسی و آزمون آن باید مطابق الزامات فنی و توسط افراد صلاحیت‌دار انجام گیرد.

ترک، نشتی و آسیب اتصالات مخزن

ترک‌خوردگی بدنه، نقص در جوش‌ها و نشتی اتصالات می‌توانند نشانه وجود مشکلات ساختاری یا عملیاتی باشند. این آسیب‌ها ممکن است بر اثر خوردگی، ارتعاش مداوم، تنش‌های حرارتی، بارگذاری نامناسب یا تعمیرات غیراصولی ایجاد شوند.

در برخی مخازن، اتصالات ورودی و خروجی به دلیل تغییرات فشار و لرزش تجهیزات متصل، تحت تنش‌های مکرر قرار دارند. اگر این شرایط کنترل نشوند، احتمال آسیب در محل اتصال افزایش پیدا می‌کند.

نشتی نیز همیشه به معنای وجود یک سوراخ بزرگ در بدنه نیست. گاهی نشتی از محل فلنج، اتصال رزوه‌ای، آب‌بند یا بخش‌های جوشکاری‌شده آغاز می‌شود.

مشاهده نشتی، تغییر شکل یا ترک مشکوک باید جدی گرفته شود. ادامه بهره‌برداری بدون ارزیابی فنی می‌تواند شرایط را خطرناک‌تر کند. تشخیص نوع آسیب و تصمیم درباره تعمیر یا خروج مخزن از سرویس باید به متخصصان مربوط سپرده شود.

چگونه ریسک مخازن تحت فشار را در محیط‌های صنعتی مدیریت کنیم؟

مدیریت ریسک مخازن تحت فشار باید به‌صورت یک فرآیند مستمر انجام شود، نه اقدامی مقطعی که فقط پس از مشاهده خرابی یا وقوع حادثه مورد توجه قرار بگیرد. در یک برنامه اصولی، ابتدا وضعیت مخزن و شرایط بهره‌برداری بررسی می‌شود، سپس خطرات بر اساس احتمال وقوع و شدت پیامد اولویت‌بندی می‌شوند. در نهایت، اقدامات کنترلی و برنامه نگهداری متناسب با سطح ریسک تعیین خواهند شد.

شناسایی مخازن حساس و شرایط بهره‌برداری آن‌ها

اولین قدم، تهیه فهرست کاملی از مخازن تحت فشار موجود در کارخانه یا کارگاه است. مدیر فنی باید مشخصات هر مخزن را ثبت کند تا امکان بررسی و مقایسه وضعیت تجهیزات فراهم شود.

مهم‌ترین اطلاعات مورد نیاز عبارت‌اند از:

  • نوع سیال ذخیره‌شده و میزان خطرناک بودن آن

  • فشار و دمای طراحی و شرایط واقعی بهره‌برداری

  • حجم و جنس بدنه مخزن

  • سال ساخت و مدت زمان استفاده

  • محل نصب و شرایط محیطی

  • سوابق تعمیرات، نشتی‌ها و خرابی‌های قبلی

  • وضعیت تجهیزات حفاظتی و کنترلی

برای مثال، یک مخزن هوای فشرده که در محیط مرطوب کارخانه نصب شده، ممکن است از نظر خوردگی داخلی شرایط متفاوتی نسبت به مخزنی داشته باشد که در محیط خشک فعالیت می‌کند.

همچنین مخزنی که حاوی سیال خطرناک است و در نزدیکی محل تردد کارکنان قرار دارد، باید با حساسیت بیشتری از نظر پیامدهای احتمالی خرابی بررسی شود.

ارزیابی احتمال خرابی و شدت پیامدهای آن

پس از شناسایی تجهیزات و شرایط کاری، باید مشخص شود کدام مخازن به توجه و کنترل بیشتری نیاز دارند. در ارزیابی ریسک، دو عامل اصلی بررسی می‌شوند: احتمال وقوع خرابی و شدت پیامدهای احتمالی آن.

برای درک بهتر، دو مخزن را در نظر بگیرید:

  • مخزن اول در محیطی کم‌تردد قرار دارد و سوابق بهره‌برداری آن نشان‌دهنده شرایط پایدار است.

  • مخزن دوم حاوی سیال خطرناک است، در نزدیکی محل فعالیت کارکنان قرار دارد و سابقه نشتی نیز داشته است.

حتی اگر احتمال خرابی این دو مخزن یکسان باشد، پیامدهای احتمالی خرابی مخزن دوم می‌تواند بسیار شدیدتر باشد. بنابراین، اولویت‌بندی اقدامات کنترلی نباید فقط بر اساس سن مخزن یا ظاهر آن انجام شود.

در ارزیابی ریسک باید مواردی مانند احتمال نشتی، شکست بدنه، آسیب تجهیزات جانبی، انتشار سیال و تأثیر حادثه بر کارکنان و فرآیند تولید بررسی شوند.

نتیجه این ارزیابی به مدیران کمک می‌کند منابع مالی و فنی را ابتدا به تجهیزاتی اختصاص دهند که خطر بیشتری برای مجموعه ایجاد می‌کنند.

برنامه‌ریزی نگهداری پیشگیرانه و پایش وضعیت مخازن

نگهداری مخازن تحت فشار زمانی اثربخش است که بر اساس شرایط واقعی کارکرد هر تجهیز برنامه‌ریزی شود. انجام تعمیرات پس از خرابی، به‌تنهایی نمی‌تواند از بروز حوادث جلوگیری کند؛ زیرا بعضی نقص‌ها پیش از آنکه به خرابی آشکار منجر شوند، نیازمند شناسایی و کنترل هستند.

یک برنامه نگهداری مناسب باید موارد زیر را پوشش دهد:

1. کنترل روزمره: بررسی نشتی، صداهای غیرعادی، وضعیت اتصالات و علائم ظاهری آسیب توسط افراد مسئول بهره‌برداری.

2. رسیدگی به رطوبت و خوردگی: بررسی وضعیت تخلیه آب تقطیر شده در مخازنی که احتمال تجمع رطوبت در آن‌ها وجود دارد.

3. کنترل تجهیزات حفاظتی: بررسی وضعیت شیر اطمینان، فشارسنج و تجهیزات کنترلی مطابق برنامه فنی.

4. ثبت سوابق: مستندسازی تعمیرات، تعویض قطعات، نتایج آزمون‌ها و ایرادات مشاهده‌شده.

5. رفع به‌موقع نقص‌ها: تعیین مسئول رسیدگی و جلوگیری از ادامه بهره‌برداری در شرایط ناایمن.

نکته مهم این است که هرگونه تعمیر باید با توجه به مشخصات طراحی مخزن انجام شود. برای مثال، جوشکاری روی بدنه مخزن تحت فشار بدون بررسی فنی، تأیید روش تعمیر و ارزیابی‌های لازم می‌تواند خطرناک باشد.

نقش بازرسی تخصصی در شناسایی خطرات پنهان

بازدید روزانه توسط اپراتور برای شناسایی برخی ایرادات آشکار ضروری است، اما این بررسی نمی‌تواند جایگزین ارزیابی تخصصی شود. اپراتور ممکن است نشتی یا خوردگی قابل مشاهده را تشخیص دهد، اما شناسایی کاهش ضخامت موضعی، ترک‌های سطحی یا زیرسطحی و برخی عیوب جوش به روش‌های فنی و تجهیزات مناسب نیاز دارد.

در بازرسی تخصصی، نوع و دامنه بررسی بر اساس طراحی مخزن، نوع سیال، شرایط کاری و سوابق بهره‌برداری تعیین می‌شود. ممکن است روش‌هایی مانند ضخامت‌سنجی، آزمون‌های غیرمخرب، بررسی اتصالات و ارزیابی وضعیت تجهیزات حفاظتی مورد نیاز باشند.

برای مثال، در مخزنی که احتمال خوردگی داخلی وجود دارد، صرفاً بررسی سطح خارجی نمی‌تواند وضعیت واقعی دیواره را مشخص کند. در این شرایط، انتخاب روش مناسب برای ارزیابی ضخامت اهمیت زیادی دارد.

استفاده از خدمات بازرسی مخزن تحت فشار  توسط مجموعه سنجش امیرکبیر، به مدیران صنعتی کمک می‌کند نواقص احتمالی را پیش از تبدیل شدن به حادثه شناسایی کنند. نتیجه بازرسی نیز باید شامل وضعیت مشاهده‌شده، نواقص، اقدامات اصلاحی و شرایط لازم برای ادامه بهره‌برداری باشد.

چه زمانی مخازن تحت فشار به بازرسی تخصصی نیاز دارند؟

چه زمانی مخازن تحت فشار به بازرسی تخصصی نیاز دارند؟

زمان انجام بازرسی برای تمام مخازن تحت فشار یکسان نیست. برخی تجهیزات به دلیل نوع سیال، شرایط محیطی یا شدت کارکرد به بررسی‌های دقیق‌تری نیاز دارند. به همین دلیل، برنامه بازرسی باید بر اساس مشخصات فنی، استاندارد کاربردی، الزامات قانونی و سوابق بهره‌برداری تعیین شود. بازرسی فقط یک اقدام زمان‌بندی‌شده نیست؛ بلکه در بعضی شرایط، مشاهده یک نشانه غیرعادی نیز ضرورت بررسی فوری را ایجاد می‌کند.

بررسی دوره‌ای براساس شرایط و الزامات مخزن

بازرسی دوره‌ای مخازن باید متناسب با نوع تجهیز، فشار و دمای کاری، جنس بدنه، نوع سیال و شرایط محیطی برنامه‌ریزی شود.

برای مثال، مخزنی که با مواد خورنده سروکار دارد ممکن است نسبت به مخزنی با شرایط کاری مشابه اما سیال غیرخورنده، به پایش دقیق‌تری نیاز داشته باشد.

در تعیین فاصله بازرسی باید به موارد زیر توجه شود:

  • الزامات استاندارد و مقررات مرتبط با مخزن

  • میزان خوردگی و نرخ تغییر ضخامت در بررسی‌های قبلی

  • شرایط دما و فشار در زمان بهره‌برداری

  • سابقه نشتی، تعمیرات و خرابی

  • نتایج ارزیابی‌های فنی گذشته

بنابراین، تعیین یک بازه زمانی ثابت برای همه مخازن تصمیم درستی نیست. برنامه بازرسی باید بر اساس ارزیابی فنی و میزان ریسک هر تجهیز تدوین شود.

بازرسی پس از تعمیرات اساسی یا مشاهده علائم غیرعادی

اگر مخزن دچار نشتی، تغییر شکل، خوردگی شدید یا آسیب مشکوک شود، ادامه استفاده از آن بدون بررسی تخصصی می‌تواند خطرآفرین باشد.

همچنین تعمیراتی که بر استحکام بدنه، جوش‌ها، اتصالات یا تجهیزات حفاظتی تأثیر می‌گذارند، ممکن است به ارزیابی و آزمون مجدد نیاز داشته باشند.

برای مثال، پس از تعمیر یک بخش جوشکاری‌شده از بدنه، صرفاً اتمام عملیات تعمیر به معنای تأیید ایمنی مخزن نیست. باید مشخص شود تعمیر مطابق الزامات فنی انجام شده و کیفیت بخش تعمیرشده و شرایط بهره‌برداری مجدد قابل قبول است.

آزمون مخازن تحت فشار نیز باید بر اساس نوع عیب و هدف ارزیابی انتخاب شود. آزمون فشار، ضخامت‌سنجی و روش‌های غیرمخرب کاربردهای متفاوتی دارند و جایگزین یکدیگر نیستند. به‌ویژه آزمون فشار نباید بدون برنامه فنی، ارزیابی خطر و رعایت الزامات ایمنی انجام شود.

بررسی وضعیت مخازن پیش از راه‌اندازی یا بازگشت به سرویس

توقف طولانی‌مدت یک مخزن به معنای حفظ خودکار شرایط ایمن آن نیست. در دوره توقف ممکن است خوردگی، آسیب آب‌بندها، فرسودگی اتصالات یا اختلال در تجهیزات کنترلی ایجاد شود.

پیش از راه‌اندازی مجدد، باید وضعیت بدنه، اتصالات، تجهیزات حفاظتی و شرایط بهره‌برداری بررسی شود. اگر مخزن تغییر محل داده، تعمیر اساسی شده یا قرار است با فشار، دما یا سیالی متفاوت از شرایط قبلی کار کند، ضرورت ارزیابی مجدد اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

همچنین باید اطمینان حاصل شود که مشخصات فرآیند جدید با ظرفیت طراحی مخزن سازگار است. تغییر شرایط کاری بدون بررسی مهندسی می‌تواند ریسک خرابی را افزایش دهد.

در نهایت، بازگشت به سرویس باید پس از رفع نواقص و تأیید شرایط ایمن توسط مسئولان صلاحیت‌دار انجام شود.

چک‌لیست اقدامات ضروری برای افزایش ایمنی مخازن تحت فشار

برای اجرای مؤثر برنامه مدیریت ریسک، مدیران صنعتی به یک فهرست مشخص از اقدامات نیاز دارند. چک‌لیست زیر می‌تواند به‌عنوان ابزار مرور وضعیت مخازن در جلسات ایمنی و برنامه‌ریزی واحد نگهداری استفاده شود. البته تکمیل این جدول به‌تنهایی به معنای تأیید ایمنی مخزن نیست و جایگزین بازرسی فنی نخواهد بود.

عامل خطر یا موضوع بررسی

اقدام مدیریتی

زمان انجام

خوردگی بدنه

بررسی خوردگی و ضخامت‌سنجی تخصصی

طبق برنامه بازرسی

افزایش فشار

کنترل شرایط فرآیند و تجهیزات حفاظتی

مستمر

نقص شیر اطمینان

بررسی و آزمون عملکرد توسط فرد صلاحیت‌دار

طبق الزامات فنی

نشتی اتصالات

توقف ایمن و ارزیابی نقص

بلافاصله پس از مشاهده

نبود سوابق فنی

تشکیل پرونده مشخصات و تعمیرات

برای هر مخزن

تأخیر در بازرسی

تعیین برنامه متناسب با سطح ریسک

به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده

تعمیرات اساسی

ارزیابی و بررسی مجدد پیش از بهره‌برداری

پس از تعمیر

برای استفاده بهتر از این چک‌لیست، پیشنهاد می‌شود برای هر مخزن یک پرونده فنی مستقل تشکیل شود. در این پرونده باید مشخصات طراحی، نتایج بازرسی‌ها، تعمیرات، آزمون‌ها و اقدامات اصلاحی ثبت شوند. این کار امکان بررسی روند تغییر وضعیت مخزن و تصمیم‌گیری دقیق‌تر درباره ادامه بهره‌برداری را فراهم می‌کند.

جمع‌بندی؛ مدیریت ریسک مخازن تحت فشار از پیشگیری آغاز می‌شود

کاهش خطرات مخازن تحت فشار به مجموعه‌ای از اقدامات هماهنگ شامل شناسایی خطرات، ارزیابی شرایط بهره‌برداری، نگهداری اصولی و بازرسی تخصصی نیاز دارد. خوردگی بدنه، افزایش فشار، نقص شیر اطمینان و آسیب اتصالات از مشکلاتی هستند که در صورت بی‌توجهی می‌توانند به حوادث جدی صنعتی منجر شوند.

یک برنامه مؤثر مدیریت ریسک باید براساس وضعیت واقعی هر مخزن تدوین شود و سوابق فنی و نتایج ارزیابی‌ها در آن مورد توجه قرار گیرند. اگر درباره سلامت مخازن مجموعه خود اطمینان ندارید، بررسی وضعیت آن‌ها توسط یک مجموعه تخصصی و دارای صلاحیت می‌تواند نخستین گام برای شناسایی نواقص و پیشگیری از حوادث صنعتی باشد.

سؤالات متداول

۱. مهم‌ترین عوامل خرابی مخازن تحت فشار کدام‌اند؟

خوردگی داخلی و خارجی، افزایش فشار بیش از محدوده مجاز، نقص شیر اطمینان، ترک‌خوردگی جوش‌ها، آسیب اتصالات و نگهداری نامناسب از عوامل مهم خرابی هستند. شدت تأثیر هر عامل به جنس مخزن، نوع سیال و شرایط بهره‌برداری بستگی دارد.

۲. آیا بررسی ظاهری برای اطمینان از ایمنی مخزن کافی است؟

خیر. بررسی ظاهری می‌تواند نشتی، زنگ‌زدگی و تغییر شکل‌های آشکار را مشخص کند، اما برخی عیوب مانند کاهش ضخامت داخلی یا ترک‌های پنهان با مشاهده معمولی قابل تشخیص نیستند. برای این موارد باید از روش‌های ارزیابی فنی مناسب استفاده شود.

۳. چه آزمون‌هایی برای بررسی سلامت مخازن تحت فشار انجام می‌شوند؟

بسته به نوع مخزن و هدف ارزیابی، روش‌هایی مانند ضخامت‌سنجی، آزمون‌های غیرمخرب، بررسی وضعیت جوش‌ها و آزمون فشار ممکن است مورد استفاده قرار گیرند. انتخاب روش باید توسط متخصص و براساس شرایط فنی تجهیز انجام شود.

۴. آیا تمام مخازن تحت فشار به یک برنامه بازرسی یکسان نیاز دارند؟

خیر. نوع سیال، فشار و دمای کاری، جنس بدنه، شرایط محیطی، میزان استفاده و سوابق خرابی در تعیین برنامه بازرسی مؤثر هستند. به همین دلیل، برنامه هر مخزن باید متناسب با شرایط واقعی آن تدوین شود.

۵. چه زمانی باید مخزن تحت فشار از سرویس خارج شود؟

در صورت مشاهده نشتی، ترک مشکوک، تغییر شکل، آسیب جدی به بدنه یا اتصالات و نقص تجهیزات حفاظتی، باید عملیات به شکل ایمن متوقف و موضوع به مسئول فنی ارجاع شود. بازگشت مخزن به سرویس نیز باید پس از ارزیابی و رفع نواقص تأییدشده انجام گیرد.

کد خبر: ۴۴۰٬۳۸۲

اخبار مرتبط

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • captcha