۳۰ آبان ۱۴۰۵ - ۱۸:۰۰
قمار ترامپ با مخازن حیاتی؛ تنها ۲۶ میلیون بشکه تا منطقه خطر!
بحران زیرزمینی مخازن نفت آمریکا؛

قمار ترامپ با مخازن حیاتی؛ تنها ۲۶ میلیون بشکه تا منطقه خطر!

ذخایر راهبردی نفت آمریکا فقط ۲۶.۴ میلیون بشکه با منطقه خطر فاصله دارد؛ درحالی که ترامپ به‌جای عقب‌نشینی از قمار جنگ با ایران، در باتلاق فرو می‌رود.

بازار؛ گروه بین الملل: در غارهای نمکی زیرزمینی تگزاس و لوئیزیانا، شمارش معکوس آغاز شده است. اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) در تازه‌ترین گزارش هفتگی خود، موجودی ذخایر راهبردی نفت را ۲۷۶.۴ میلیون بشکه اعلام کرد؛ پایین‌ترین سطح از اوت ۱۹۸۲ تاکنون. اما عددی که باید بیش از خودِ ۲۷۶ میلیون، کاخ سفید را به لرزه درآورد، فاصله اندک آن با «کف عملیاتی ایمن» است: سیدهارت میسرا، استاد مهندسی نفت دانشگاه تگزاس ای‌اندام، تصریح کرده است که حداقل سطح ایمن برای بهره‌برداری از این تأسیسات، حدود ۲۵۰ میلیون بشکه است و «فعالیت زیر ۲۵۰ میلیون بشکه، زیرساخت را به منطقه خطر می‌راند». با موجودی ۲۷۶.۴ میلیون بشکه‌ای، واشنگتن تنها ۲۶.۴ میلیون بشکه با این پرتگاه فاصله دارد—چیزی در حدود یک هفته تا ده روز از عملیات تخلیه در شرایط بحرانی. در همین حال، دونالد ترامپ در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶، یک روز پس از انتشار این آمار، در شبکه اجتماعی خود نوشت: «ما به توافق با ایران نیازی نداریم. آن روزها مدت‌هاست گذشته است. ما پول آنها را داریم، صدها میلیارد دلار، و تنگه را هم داریم!». این ترکیب—ته‌کشیدن ذخایر تا آستانه فروپاشی فیزیکی از یک سو، و رد صریح خواسته‌های ایران از سوی دیگر—تصویری از یک قمار راهبردی تمام‌عیار را ترسیم می‌کند که هزینه آن نه فقط بر دوش بازار نفت، بلکه بر پیکره زیرساخت حیاتی و اعتبار سیاسی آمریکا تحمیل می‌شود.

ذخایر راهبردی نفت آمریکا با ۲۷۶.۴ میلیون بشکه، تنها ۲۶.۴ میلیون بشکه با کف عملیاتی ۲۵۰ میلیون بشکه‌ای فاصله دارد؛ مرزی که به گفته کارشناسان، زیرساخت غارهای نمکی را وارد «منطقه خطر» می‌کند و خطر ریزش و از دست رفتن دائمی ظرفیت ذخیره‌سازی را به همراه دارد.

«منطقه خطر» زیر تگزاس؛ وقتی «نفت» می‌رود و «ظرف» هم می‌شکند

خطر ته‌کشیدن ذخایر راهبردی نفت صرفاً یک عدد انتزاعی نیست. نفت خام در این ذخایر در غارهای نمکی غول‌پیکری نگهداری می‌شود که برخی از آنها به بلندی ساختمان امپایر استیت هستند. نفت بر روی لایه‌ای از آب شناور است و هرچه نفت بیشتری تخلیه شود، سطح آب بالاتر می‌آید. این افزایش سطح آب، فشار هیدرولیکی ویرانگری بر دیواره‌های غار، لوله‌ها و پمپ‌های تخلیه وارد می‌کند. تحلیل بازار پبش تر در تحلیلی با عنوان «سه‌گانه مرگبار بسنت در دوئل با ایران» هشدار داده است که ادامه این روند، «خطر ریزش و فروچاله در سایت‌های کلیدی مانند برایان ماوند» را به‌شدت افزایش داده و آمریکا «نه‌تنها نفت خود را از دست داده، بلکه در آستانه نابودی ظرف نگهداری آن نیز قرار گرفته است». قانون آمریکا هرگونه برداشت معمول زیر ۲۵۲.۴ میلیون بشکه را ممنوع کرده است؛ مرزی که تنها ۲۴ میلیون بشکه با موجودی فعلی فاصله دارد. اگر ترامپ آخرین محموله ۳۹ میلیون بشکه‌ای توافق مارس با آژانس بین‌المللی انرژی را نیز آزاد کند، موجودی فیزیکی ذخایر راهبردی نفت می‌تواند موقتاً تا ۲۴۳ میلیون بشکه—یعنی زیر کف قانونی—سقوط کند. این یعنی آمریکا در آستانه نقطه‌ای است که نه‌تنها «سپر اقتصادی» خود را از دست می‌دهد، بلکه توانایی فیزیکی بازگرداندن نفت به بازار در بحران بعدی را نیز به‌طور دائمی از دست خواهد داد.

قمار ترامپ با مخازن حیاتی؛ تنها ۲۶ میلیون بشکه تا منطقه خطر!

قمار ترامپ؛ از «نیاز نداریم» تا «غیرقابل‌قبول»

ترامپ از زمان آغاز درگیری نظامی با ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، استراتژی‌ای مبتنی بر فشار حداکثری و امتناع از امتیازدهی را در پیش گرفته است. در ماه مه ۲۰۲۶، ایران یک طرح صلح ۱۴ ماده‌ای ارائه داد و متعاقباً پنج شرط حداقلی برای بازگشت به مذاکرات را اعلام کرد: پایان کامل جنگ در همه جبهه‌ها به‌ویژه لبنان، لغو تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده، پرداخت غرامت جنگ، و به‌رسمیت شناختن حاکمیت ایران بر تنگه هرمز. ترامپ این شرایط را «کاملاً غیرقابل‌قبول» خواند و اعلام کرد که آمریکا به‌جای پذیرش خواسته‌های تهران، «پیروزی کامل» در جنگ را دنبال می‌کند. در همان دوره، واشنگتن شرایط حداکثری خود را روی میز گذاشت: حفظ تنها یک تأسیسات هسته‌ای ایران، انتقال ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده به آمریکا، و امتناع از پرداخت هرگونه غرامت یا آزادسازی حتی ۲۵ درصد از دارایی‌های مسدودشده. این رویکرد دوطرفه—رد خواسته‌های ایران و تحمیل شرایط یک‌جانبه—در حالی ادامه دارد که ذخایر راهبردی آمریکا به پایین‌ترین سطح ۴۴ ساله رسیده است. به عبارت دیگر، ترامپ دقیقاً در لحظه‌ای که ابزار اصلی خود برای مدیریت شوک‌های نفتی را از دست می‌دهد، همچنان از پذیرش توافقی که می‌تواند تنش‌ها را کاهش دهد، سرباز می‌زند. این همان «قمار» است: شرط‌بندی بر این که ایران پیش از فروپاشی زیرساخت ذخایر آمریکا، از مواضع خود عقب‌نشینی کند.

ترامپ یک روز پس از انتشار این آمار، اعلام کرد «ما به توافق با ایران نیازی نداریم» و خواسته‌های پنج‌گانه تهران—پایان جنگ، لغو تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌ها، پرداخت غرامت و به‌رسمیت شناختن حاکمیت ایران بر تنگه هرمز—را «کاملاً غیرقابل‌قبول» خواند.

بومرنگ اقتصادی؛ از قیمت ۱۱۸ دلاری نفت تا شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای

هزینه این قمار به‌شکل دردناکی به اقتصاد آمریکا بازگشته است. با بسته‌شدن عملی تنگه هرمز، قیمت نفت برنت از حدود ۶۱ دلار در آغاز ۲۰۲۶ به اوج ۱۱۸ دلار در ۳۰ اکتبر رسید. هرچند قیمت‌ها در نیمه نوامبر تا محدوده ۹۰ تا ۹۶ دلار کاهش یافت، اما همین سطح نیز برای مصرف‌کننده آمریکایی گران است. قیمت بنزین در آمریکا از ۲.۹۸ دلار در هر گالن پیش از جنگ، در روز انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر ۲۰۲۶ به ۴.۱۵ دلار رسید؛ افزایشی نزدیک به ۴۰ درصد. تورم آمریکا در آستانه انتخابات به ۳.۷ درصد رسید و رأی‌دهندگان در نظرسنجی‌ها «پایان جنگ» و «مهار تورم» را به‌عنوان دو اولویت اصلی خود اعلام کردند. نتیجه این بود که حزب جمهوریخواه ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای شکستی سنگین را تجربه کرد؛ شکستی که جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، آن را مستقیماً به «جنگ بسیار نامحبوب آمریکا و اسرائیل علیه ایران و پیامدهای اقتصادی آن، به‌ویژه افزایش سرسام‌آور قیمت سوخت» نسبت داد. ترامپ خود پس از شکست گفت که رأی‌دهندگان «احتمالاً حاضر نبودند» هزینه کوتاه‌مدت بنزین گران‌تر را بپذیرند. به بیان دیگر، همان ذخایری که قرار بود «سوخت» پیروزی انتخاباتی جمهوریخواهان را تأمین کند، به «سوخت» شکست آنها تبدیل شد و اکنون نیز خودِ مخازن در آستانه فروپاشی فیزیکی قرار دارند. این یک بومرنگ کامل است: قمار نظامی، به شوک نفتی انجامید؛ شوک نفتی، به تورم و خشم رأی‌دهنده انجامید؛ و تخلیه ذخایر برای مهار شوک، خود زیرساخت را به لبه پرتگاه رساند.

هزینه قمار ترامپ به اقتصاد آمریکا بازگشته است: قیمت بنزین از ۲.۹۸ به ۴.۱۵ دلار در هر گالن جهید، تورم به ۳.۷ درصد رسید و جمهوریخواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای شکستی سنگین را تجربه کردند که معاون رئیس‌جمهور آن را به «جنگ نامحبوب با ایران» نسبت داد.

اهرم ایران؛ وقتی «تاب‌آوری» بر «قمار» چیره می‌شود

در سوی دیگر میدان، ایران دقیقاً بر همان نقطه‌ای انگشت گذاشته است که واشنگتن بیشترین آسیب‌پذیری را دارد. تهران نه‌تنها تنگه هرمز را به‌عنوان اهرم فشار ژئوپلیتیک در اختیار دارد، بلکه خواسته‌های خود را به‌گونه‌ای صورت‌بندی کرده که هرگونه عقب‌نشینی آمریکا از آنها، به معنای پذیرش شکست راهبردی در قبال افکار عمومی داخلی آمریکا باشد. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس و مذاکره‌کننده ارشد ایران، در پاسخ به رد پیشنهاد ایران از سوی ترامپ گفت: «تنها راه، پذیرش حقوق ملت ایران است که در طرح ۱۴ ماده‌ای تبیین شده؛ هر راه دیگری بی‌نتیجه خواهد بود و شکست پشت شکست به بار می‌آورد». همزمان، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، در ۹ نوامبر ۲۰۲۶ اعلام کرد که رهبری دستور داده‌اند وضعیت «نه جنگ، نه صلح» پایان یابد و ایران آماده مذاکره است اما «تسلیم زورگویی نخواهد شد». این ترکیب از انعطاف مشروط و مقاومت فعال، ایران را در موضعی قرار داده که هر روز ته‌کشیدن ذخایر آمریکا، قدرت چانه‌زنی تهران را بیشتر می‌کند. تحلیلگران، این وضعیت را «تصویر یک آمریکای مستأصل» توصیف کرده‌اند که «برای مدیریت بازار نفت به آخرین ذخایر خود متوسل شده است». از منظر راهبردی، هرچه فاصله ذخایر راهبردی نفت با کف عملیاتی کمتر شود، هزینه اقدام نظامی یا دیپلماتیک آمریکا برای مهار شوک‌های نفتی افزایش می‌یابد و در نتیجه، توان بازدارندگی ایران در معادلات امنیت انرژی منطقه تقویت می‌شود.

ادامه تخلیه ذخایر راهبردی نفت، «فشار هیدرولیکی مرگباری» بر دیواره غارهای نمکی وارد می‌کند و آمریکا «نه‌تنها نفت خود را از دست داده، بلکه در آستانه نابودی ظرف نگهداری آن نیز قرار گرفته است».

فرصت تاریخی در سایه فروپاشی سپر آمریکا

برای ایران، ته‌کشیدن ذخایر راهبردی آمریکا تا مرز ۲۶ میلیون بشکه‌ای «منطقه خطر»، یک فرصت راهبردی کم‌سابقه است. آمریکا دهه‌ها از ذخایر راهبردی نفت به‌عنوان ابزاری برای بی‌اثر کردن تهدیدهای ایران در تنگه هرمز استفاده می‌کرد؛ هر بار که تهران هشدار می‌داد، واشنگتن با آزادسازی ذخایر، قیمت‌ها را مهار می‌کرد و اهرم ایران را خنثی می‌ساخت. اکنون آن ابزار عملاً از کار افتاده است. نیل فرگوسن، مورخ و تحلیلگر برجسته، پیش‌بینی کرده است که با پایان یافتن ذخایر استراتژیک نفت آمریکا، واشنگتن دیگر ابزاری برای مهار شوک‌های ناشی از انسداد تنگه هرمز نخواهد داشت و امتیازاتی که ایران در توافق آتی به دست می‌آورد، «فراتر از برجام» خواهد بود. ته‌کشیدن ذخایر استراتژیک، شکست مداخله در بازار اوراق و جهش قیمت نفت به بالای ۱۰۰ دلار، وزیر خزانه‌داری آمریکا را در یک سه‌ضلعی بی‌خروجی گرفتار خواهد کرد.

در نهایت، آنچه امروز در غارهای نمکی تگزاس می‌گذرد، نه فقط یک خبر انرژی، بلکه آیینه‌ای از افول توان اقتصادی-راهبردی آمریکا در برابر بازیگری است که سال‌هاست «تاب‌آوری» را به راهبرد اصلی خود تبدیل کرده است. ترامپ با ۲۶ میلیون بشکه فاصله از پرتگاه، همچنان قمار می‌کند؛ اما این ایران است که برگ‌های برنده را در دست دارد.

کد خبر: ۴۴۰٬۱۰۶

اخبار مرتبط

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • captcha