به گزارش بازار از نشریه دیپلمات، ریزش عظیم یخچال طبیعی در نزدیکی لانگتانگ لیرونگ در چهارم شهریور ماه جاری موجب وقوع زنجیرهای از سیلهای ناگهانی و رانش زمین در امتداد سیستمهای رودخانهای تریشولی و بوتکوشی در نپال شد که خسارات مالی فراوانی برجای گذاشت و به گفته بسیاری از کارشناسان، موجب فروپاشی اقتصاد ضعیف منطقه مرزی در این کشور شد.
این رویداد نه تنها به آنچه در نپال توسعه یافته بود، بلکه به آنچه در آن منطقه در حال ساخت بود، از جمله زیرساختها، پروژههای برق آبی و مشاغل خصوصی و بیشتر شرکتهای کوچک و متوسط بیش از ۵ میلیارد دلار خسارت زد که حدود یک سوم بودجه سالانه این کشور است.
سکونتگاهها، جادهها، پلها، نیروگاههای برق آبی، تأسیسات تجاری، زمینهای کشاورزی و جان انسانها در سراسر راسوا، نواکوت، دادینگ و مناطق پاییندست، زیر گل و لای و تختهسنگها مدفون شده یا از بین رفتند.
نپال در تلاش بود تا دقیقاً در همین منطقه یک پیوند تجاری پویا با چین ایجاد کند که گرفتار سیل ویرانگر شد.
تلفات انسانی نیز به تنهایی بسیار زیاد بود و بیش از ۱۳۰۰ نفر در نپال جان خود را از دست دادند در حالی که بیش از چهار هزار نفر مفقود شدهاند و خانوادهها، بستگان، زمینهای کشاورزی، دام، ذخایر غذایی، مغازهها، وسایل نقلیه، پساندازها، مدارک هویتی و وسیله کسب درآمد خود را از دست دادهاند و کل اقتصاد محلی در مناطق پیرامونی مناطق سیلزده مختل شده است که تأثیر مستقیمی بر بخشهای کلیدی مانند گردشگری و مشاغل کشاورزی دارد.
کریدور تریشولی - بوتکوشی چیزی بیش از یک دره رودخانهای است این کریدور جوامع کوهستانی را به کاتماندو، بازارهای ملی، مقاصد گردشگری، سرمایهگذاریهای برقآبی و تجارت فرامرزی با چین متصل میکند، بنابراین، تخریب آن یک تراژدی محلی با پیامدهای اقتصادی ملی است.
تخریب کامل مجتمع مرزی بندر گیرونگ مهم است، این بندر دروازه اصلی تجارت و گردشگری نپال با چین بود و در حال حاضر، نپال هیچ گذرگاه مرزی کاملاً فعالی با چین ندارد که برای اقتصادی که به واردات مواد اولیه و سایر کالاها از چین متکی است، هزینه بالایی دارد.
سیل بیش از ۳۰۰ وسیله نقلیه که در مرز منتظر بودند را با خود برد به حدود ۴۲ کیلومتر جاده و ۴۱ پل آسیب دیدند، و تخمین زده میشود که فقط تعمیر جادهها و پلها ۱۵ میلیارد روپیه (۹۹.۴ میلیون دلار) هزینه داشته باشد.
چین پس از تخریب کامل نقطه مرزی راسواگادی که راسوا و گیرونگ را به هم متصل میکند، گمرک تاتوپانی را بسته است. در حال حاضر هیچ گذرگاه مرزی فعالی بین نپال و چین وجود ندارد و زنجیرههای تأمین مختل شدهاند. این امر تأثیر مستقیمی بر درآمد گمرکی دارد و به دلیل کمبود عرضه، قیمتها را برای مصرفکنندگان افزایش خواهد داد.
مردمی که از افزایش قیمتها به دلیل جنگ آمریکا علیه ایران و سایر رویدادهای جهانی رنج میبرند، با مشکلات اقتصادی شدیدتری روبرو هستند، مراکز اقتصادی محلی، از جمله سیاروبسی، بتراواتی، تریشولی و راسواگادی، از طریق گردشگری، تجارت، حمل و نقل، کشاورزی، ساخت و ساز و سرمایهگذاری در نیروگاههای برق آبی در حال توسعه بودند و نابودی آنها خطر معکوس کردن سالها پیشرفت اقتصادی محلی را به همراه دارد.
آسیب به سیستم برق آبی نپال، عواقبی فراتر از ضرر فوری خواهد داشت با حذف حدود ۴۳۱ مگاوات از شبکه و تحت تأثیر قرار گرفتن ۴۷۰ مگاوات دیگر از پروژههای در حال ساخت، این اختلال، قابلیت اطمینان برق را تهدید میکند و در کوتاهمدت، کاهش تولید داخلی، وابستگی به واردات برق را افزایش میدهد و فشار بیشتری بر تراز تجاری وارد میکند و هزینههای خانوارها و مشاغل را افزایش میدهد.
این ضررها بسیار فراتر از هزینههای تعمیر هستند، نپال با کاهش فروش برق، کاهش پتانسیل صادرات، کاهش درآمد مالیاتی، از دست دادن شغل، افزایش ریسکهای مالی و تضعیف اعتماد سرمایهگذاران مواجه است و اگر ریسکهای آب و هوایی در برنامهریزی نیروگاههای برق آبی لحاظ نشود، وامدهندگان و سرمایهگذاران ممکن است پروژههای هیمالیا را گرانتر و ناامنتر بدانند.
خسارت مستقیم تخمینی به زیرساختهای نپال بیش از ۲۰۰ میلیارد روپیه یا حدود ۱.۳ میلیارد دلار است. با این حال، هزینه کامل بازسازی خانهها، مدارس، بیمارستانها، جادهها، پلها، سیستمهای برق، زمینهای کشاورزی، تأسیسات تجاری و معیشت میتواند به حدود ۸ میلیارد دلار برسد.
تأثیر بلندمدت حتی نگرانکنندهتر است، زیرا کشور دوباره زیر بار بازسازی و توانبخشی بلندمدت دست و پا میزند و برخی از مناطقی که در اثر سیل ویران شدند، هنوز در حال بازسازی پس از زلزله ویرانگر سال ۲۰۱۵ بودند.
دولت باید ایجاد یک «صندوق تأمین مالی تابآوری و بازیابی اقلیمی هیمالیا» را به عنوان بستری دائمی برای بازیابی پس از بلایا و سازگاری بلندمدت با آب و هوا در نظر بگیرد و این صندوق که توسط وزارت دارایی و با همکاری وزارتخانههای بخشی، دولتهای استانی و محلی، سرمایهگذاران خصوصی و شرکای توسعه هدایت میشود، میتواند کمکهای مالی، وامهای اعطایی، بیمه، ضمانتها و سرمایهگذاری خصوصی با ساختار مسئولانه را بسیج کند.
نپال به عنوان یک کشور، سهم بسیار کمی در انتشار گازهای گلخانهای جهانی داشته است، اما از برخی از شدیدترین عواقب تغییرات اقلیمی رنج میبرد، افزایش دما، یخچالهای طبیعی را ذوب میکند، لایه منجمد دائمی که دامنههای کوه را به هم متصل میکند را تضعیف و خطرات هیمالیا را شدیدتر و غیرقابل پیشبینیتر می کند.
رویداد تریشولی در سال ۲۰۲۶ ممکن است بزرگترین رویدادی باشد که در حدود ۵۰۰۰ سال گذشته این دره را تحت تأثیر قرار داده است.
کشورهای با انتشار بالای گازهای گلخانهای نسلهاست که از توسعه کربنمحور بهرهمند شدهاند، آنها مسئولیت اخلاقی و مالی دارند که از طریق تأمین مالی اقلیمی سریع، قابل پیشبینی و عمدتاً مبتنی بر کمکهای بلاعوض، از بهبود نپال حمایت کنند و نپال نباید برای بهبود از بحرانی که خود سهمی در ایجاد آن نداشته، به بدهیهای سنگینتر سوق داده شود.
نظر شما