به گزارش بازار از تارنمای آسیا تایمز، تولسی گابارد این سئوال را طرح کرد که اگر هند در همسایگی پاکستان، دشمن اسلامآباد است پس چرا این کشور به دنبال موشکهای قارهپیما است؟
وی در اظهارات خود در مجلس سنای آمریکا اظهار کرد که پاکستان در حال توسعه موشکهای بالستیک دوربرد است که «بهطور بالقوه میتوانند شامل موشکهای بالستیک قارهپیما» و حمله به خاک ایالات متحده باشد، هرچند او جدول زمانی، مکانها یا وضعیت عملیاتی را مشخص نکرد.
این اظهارات وی، پاکستان را در کنار چین، روسیه، کره شمالی و غیره، به عنوان کشورهایی که در حال توسعه سیستمهای پرتاب موشک با کلاهک هستهای یا متعارف هستند، قرار میدهد.
تعداد موشکهایی که ایالات متحده را تهدید میکنند، تا سال ۲۰۳۵ به بیش از ۱۶۰۰۰ موشک می رسد در حالی که در حال حاضر بیش از ۳۰۰۰ موشک است.
این ارزیابی نشان میدهد که چنین کشورهایی احتمالاً برنامههای دفاع موشکی ایالات متحده را برای شکلدهی به توسعه موشکی خود و ارزیابی بازدارندگی ایالات متحده بررسی خواهند کرد، که نگرانی فزایندهای را در ایالات متحده در مورد گسترش تهدیدات موشکی به خاک خود برجسته میکند.
هشدار گابارد مبنی بر اینکه پاکستان ممکن است در حال توسعه قابلیتهای موشکهای بالستیک قارهپیما باشد، این سؤال را مطرح میکند که چرا یک قدرت هستهای متمرکز بر هند، چنین سیستمهایی را دنبال میکند.
از نظر تسلیحات، هانس کریستنسن و دیگر نویسندگان در مقالهای که در سپتامبر ۲۰۲۵ برای بولتن دانشمندان اتمی منتشر شد، خاطرنشان میکنند که موشک بالستیک میانبرد شاهین-۳ پاکستان (MRBM)، دوربردترین سامانهای که این کشور آزمایش کرده است، بردی معادل ۲۷۵۰ کیلومتر دارد که برای هدف قرار دادن تمام سرزمین اصلی هند از مواضع پرتاب در بیشتر مناطق پاکستان در جنوب اسلامآباد کافی است.
ابهام پیرامون توسعه موشکی پاکستان ممکن است یک هدف ثانویه نیز داشته باشد، حفظ ایالات متحده به عنوان یک نیروی ثباتبخش.
وضعیت هستهای پاکستان به عنوان ابزاری برای اعمال فشار از سوی طرف ثالث با هدف خنثی کردن برتری نظامی متعارف هند عمل میکند و پرورش عمدی عدم قطعیت در مرکز این راهبرد قرار دارد.
حرکت بالقوه پاکستان به سمت قابلیتهای دوربردتر، که هنوز اثبات نشده است ممکن است نشاندهنده تغییر تدریجی از بازدارندگی صرفاً هند محور به سمت ایجاد مانع در برابر قدرت ایالات متحده باشد.
نظر شما