گزارشهای اخیر نشان میدهد که بازار داراییهای دنیای واقعی (RWA) به ارزش خیرهکننده ۳۴.۶ میلیارد دلار روی زنجیره رسیده است، اما تنها ۳.۷۹ میلیارد دلار از این مقدار در پروتکلها مورد استفاده قرار گرفته است. این بدان معناست که حدود ۸۹٪ از ارزش صادر شده، در عمل بدون استفاده باقی مانده است. دادههای پلتفرم دیفای لاما (DefiLlama) شکاف عمیقی را بین داراییهای صادر شده و میزان مشارکت آنها در پروتکلهای دیفای نشان میدهد.
محصولات بزرگی نظیر BUIDL متعلق به بلک راک (BlackRock) نرخ بهرهوری ناچیز ۰.۶۴ درصدی دارند و صندوق BENJI فرانکلین تمپلتون (Franklin Templeton) عملاً نرخ بهرهوری صفر درصد را ثبت کرده است. در مقابل، توکنهایی که به قصد استفاده به عنوان وثیقه طراحی شدهاند، مانند JAAA در پلتفرم سنتریفیوژ (Centrifuge)، نرخ بهرهوری بالای ۹۷ درصد را تجربه میکنند.
دیدگاه کارشناسان درباره رکود داراییها
آرتم تولکاچف (Artem Tolkachev)، مدیر ارشد RWA در فالکون فایننس (Falcon Finance)، معتقد است که پایین بودن نرخ بهرهوری لزوماً به معنای شکست پروژه نیست. او توضیح میدهد که بسیاری از این داراییها به عنوان ابزارهای مدیریت نقدینگی و کسب سود نگهداری میشوند و لزوماً نباید در استخرهای وامدهی در گردش باشند.
آرتم تولکاچف در مصاحبه با رسانه کریپتو نیوز (crypto.news) گفت: یک صندوق زیربنایی که برای کسب بازدهی نگهداری میشود و در زمان مقرر بازخرید میشود، وظیفه خود را انجام میدهد، حتی اگر نرخ بهرهوری آن در پروتکلها صفر باشد.
چالشهای فنی و نقدینگی در مسیر رشد
یکی از دلایل اصلی عدم پذیرش گسترده این توکنها در پروتکلهای وامدهی، دشواری قیمتگذاری ۲۴ ساعته داراییهای سنتی است. برخلاف بیت کوین یا اتریوم، اوراق قرضه خزانهداری آمریکا و صندوقهای بازار پول در ساعات تعطیلی بازارهای جهانی، قیمتگذاری لحظهای ندارند.
تولکاچف تأکید کرد که برای پذیرش یک دارایی به عنوان وثیقه، باید ۵ آزمون کلیدی از جمله بررسی حقوقی، نقدینگی بازار ثانویه، کیفیت اعتباری و مقاومت فیدهای قیمتی در برابر دستکاری پشت سر گذاشته شود. او معتقد است توسعه ظرفیت پذیرش این داراییها نیازمند استانداردهای مشترک حقوقی و بهبود فرآیندهای بازخرید توکنها است.
نظر شما