به گزارش بازار، این گزارش تاکید میکند که برخلاف تصورات رایج، بخش بزرگی از این ریسک نه به دلیل نقص در کدنویسی قدیمی پروتکل، بلکه ناشی از رفتارهای اشتباه کاربران در مدیریت آدرسها و کلیدهای خصوصی است.
طبق این تحلیل، ریسک کوانتومی به دو دسته ساختاری و عملیاتی تقسیم میشود. قرار گرفتن عمومی کلیدها در شبکه به رایانههای کوانتومی این قدرت را میدهد تا با استفاده از الگوریتم شور (Shor)، کلید خصوصی را از روی کلید عمومی استخراج کنند. در حالی که کدهای قدیمی تنها ۱.۹۲ میلیون بیت کوین را در معرض خطر قرار دادهاند، اشتباهات عملیاتی کاربران بیش از ۴.۱ میلیون واحد دیگر را با تهدید جدی روبرو کرده است.
تفاوت ریسک ساختاری و عملیاتی در شبکه بیت کوین
بخش اول ریسک، مربوط به آدرسهای قدیمی (P۲PK) و خروجیهای تپروت (P۲TR) است که به طور پیشفرض کلید عمومی را در بلاک چین فاش میکنند. اما بخش بزرگتر و نگرانکننده، به «استفاده مجدد از آدرسها» برمیگردد. در آدرسهای مدرن، کلید عمومی پشت لایههای هش پنهان است، اما به محض اولین تراکنش، این کلید فاش میشود. اگر کاربر پس از خرج کردن بخشی از دارایی، همچنان از همان آدرس برای دریافت یا نگهداری مابقی موجودی استفاده کند، عملاً لایه امنیتی هش را از بین برده است.
موسسه گلس نود در شبکه اجتماعی ایکس گفت: اصلیترین دستاورد این دادهها نشان میدهد که عمده مواجهه فعلی بیت کوین با ریسک کوانتومی، صرفاً یک مشکل مربوط به طراحی اسکریپتهای قدیمی نیست؛ بلکه یک چالش در نحوه مدیریت کلیدها و آدرسها توسط کاربران است.
چرا امنیت هش کافی نیست؟
اگرچه توابع هش مانند SHA-۲۵۶ در برابر رایانههای کوانتومی مقاوم ارزیابی میشوند، اما زمانی که یک تراکنش در شبکه پخش میشود، کلید عمومی در امضای دیجیتال برای تایید تراکنش درج میگردد. از آن لحظه به بعد، کلید عمومی به صورت دائمی در زنجیره بلاک چین ثبت میشود. اگر آدرس مذکور دوباره شارژ شود یا موجودی باقیمانده در آن بماند، دیگر هیچ محافظتی در برابر حملات کوانتومی نخواهد داشت و مهاجم میتواند با مهندسی معکوس، کنترل دارایی را به دست بگیرد.
نظر شما