به گزارش بازار، طبق دادههای EIA، ذخایر استراتژیک نفت آمریکا در هفته منتهی به ۱۹ تیر ۱۴۰۵ به حدود ۳۱۶.۵ میلیون بشکه رسیده؛ پایینترین سطح از اوایل دهه ۱۳۶۰. اگر کف عملیاتی SPR را حدود ۳۰۰ میلیون بشکه در نظر بگیریم، حاشیه مانور واقعی آمریکا فقط حدود ۱۶ تا ۱۹ میلیون بشکه است. این عدد برای بازار نفت جهانی بسیار کوچک است؛ بهویژه وقتی اختلال هرمز، فشار روی فرآوردهها و کاهش ظرفیت پالایشی همزمان شدهاند.
سناریوهای برداشت و افق زمانی
➖با این حاشیه، اگر آمریکا روزانه ۵۰۰ هزار بشکه آزاد کند، حدود «یک ماه» زمان دارد.
➖ اگر برداشت به ۱ میلیون بشکه در روز برسد، این زمان به حدود «دو تا سه هفته» کاهش مییابد.
➖ در سناریوی فشار شدیدتر، یعنی ۱.۵ تا ۲ میلیون بشکه در روز، حاشیه مؤثر فقط حدود «یک تا دو هفته» دوام میآورد.
نقطه شکست کجاست؟
نقطه شکست، رسیدن SPR به صفر نیست. حتی رسیدن به کف ۳۰۰ میلیون بشکه هم ممکن است دیرتر از واکنش بازار باشد. بازار جلوتر از دولت حرکت میکند. وقتی معاملهگران احساس کنند ذخایر اضطراری دیگر ابزار معتبر کنترل قیمت نیست، قیمت نفت خام، دیزل، بنزین و بیمه حمل دریایی وارد فاز انتظاری میشود؛ یعنی قیمتها نه فقط با کمبود واقعی، بلکه با ترس از کمبود آینده بالا میروند.
نشانههای زمینهای
نشانهها همین حالا دیده میشود: AAA قیمت بنزین معمولی را حدود ۳.۹۴ دلار و دیزل را بالای ۵ دلار گزارش کرده است. GAO نیز پیشتر درباره افت ظرفیت عملیاتی تخلیه و پرکردن SPR هشدار داده بود. همزمان، IEA بخش مهمی از بافر اضطراری خود را مصرف کرده است.
«SPR آمریکا از نظر عددی تمام نشده، اما از نظر راهبردی در حال از دست دادن نقش بازدارنده خود است.» برای ایران، ارزش اهرم هرمز دقیقاً در همین نقطه است: فرسایش اعتماد بازار به توان آمریکا برای کنترل بحران، نه الزاماً توقف کامل صادرات نفت.
نظر شما