زرادخانه ریلی زیرزمینی ایران در دل کوه

به گزارش بازار، شاناکا آنسلم‌ پررا نوشت:

ایران یک سیستم مترو برای موشک‌های بالستیک در داخل یک کوه گرانیتی در جنوب یزد ساخته است. ریل‌های خودکار، کلاهک‌ها و پرتابگرهای استقرار-عمودی (TEL) را میان سالن‌های مونتاژ، انبارهای ذخیره‌سازی و سه تا ده خروجی مجهز به درب‌های ضد انفجار که در اعماق ۵۰۰ متری دامنه کوه حفر شده‌اند، جابه‌جا می‌کنند.

یک پرتابگر (TEL) با استفاده از ریل به سمت خروجی می‌رود، به سطح می‌آید، شلیک می‌کند و پیش از آنکه هواپیماهای تهاجمی بتوانند پاسخ دهند، به زیر زمین عقب‌نشینی می‌کند. ساخت‌وساز در این کوه دو دهه به طول انجامیده است. سپاه پاسداران تنها یک پناهگاه نساخته، بلکه یک کارخانه تسلیحاتی با راه‌آهن داخلی اختصاصی ایجاد کرده که در عمقی فراتر از توان نفوذ هر بمب متعارفی دفن شده است.

ایالات متحده و اسرائیل در تاریخ‌های ۱، ۶ و ۱۷ مارس و حتی اوایل امروز به مجتمع «امام حسین یزد» حمله کرده‌اند. تصاویر ماهواره‌ای پورتال‌های فروریخته، شفت‌های تهویه گود شده و زیرساخت‌های سطحی تخریب شده را نشان می‌دهند. آسیب‌های قابل مشاهده واقعی هستند، اما زیرساخت‌های نامرئی دست‌نخورده باقی مانده‌اند.

در ۲۰ مارس، یک موشک بالستیک دوربرد از مجتمع یزد شلیک شد، اما در مرحله تقویت پرواز (boost phase) شکست خورد و در نزدیکی پارک کوهستان در داخل شهر یزد سقوط کرد. پرتاب شکست خورد، اما وقوع خودِ این پرتاب، یک مدرک است: سه هفته حملات دقیق به پورتال‌ها نتوانست مانع از آن شود که سیستم ریلی پشتی، موشکی را به یک خروجی سالم برساند.

مهندسی این طرح در مفهوم ساده و در عمل ویرانگر است. هر درب ضد انفجار یک نقطه خروجی مجزا است. وقتی یکی تخریب می‌شود، سیستم ریلی مسیر را به سمت خروجی دیگری تغییر می‌دهد. وقتی آن درب مورد اصابت قرار می‌گیرد، سپاه پاسداران از داخل آن را با خاک و بتن پر می‌کند و زمانی که بمباران متوقف شد، دوباره آن را حفر می‌کند.

تحلیل‌های ماهواره‌ای CNN چیدمان ریل‌ها را تأیید کرده و موسسه تحقیقاتی «آلما» شبکه‌های تونلی را نقشه‌برداری کرده است. ارتش اسرائیل اعتراف کرده که حدود ۶۰ درصد از زیرساخت‌های پرتاب منهدم شده است؛ ایالات متحده تخمین می‌زند که ۵۰ درصد از ظرفیت باقی مانده است. آن ۵۰ درصد باقی‌مانده بر روی ریل‌های زیرزمینی حرکت می‌کند که هیچ بمبی در زرادخانه آمریکا یا اسرائیل نمی‌تواند در عمق ۵۰۰ متری گرانیت به آن برسد.

بمب GBU-57 (نفوذگر مهمات انبوه)، بزرگترین سنگرشکن ساخته شده تاکنون، تقریباً ۶۰ متر در بتن مسلح یا حدود ۴۰ متر در سنگ‌های متوسط نفوذ می‌کند. گرانیت سخت‌تر از سنگ متوسط است. عمق ۵۰۰ متری، بیش از ۱۲ برابر حداکثر عمق نفوذ این سلاح است. فاصله بین بمب و تونل یک حاشیه خطا نیست؛ یک غیرممکن فیزیکی است.

برای کوه اهمیتی ندارد که چه تعداد پرواز جنگی بر فراز آن انجام می‌شود. برای راه‌آهن اهمیتی ندارد که چه تعداد پورتال مسدود شده است. زمین‌شناسی مدافع اصلی است و این ساختار زمین‌شناسی ۳۰۰ میلیون سال است که در آنجا حضور دارد. به همین دلیل است که جنگ ادامه می‌یابد. هر موشکی که به «عراد»، «دیمونا» یا مرکز اسرائیل اصابت می‌کند، در زیر زمین مونتاژ شده، با ریل به خروجی منتقل گشته و از دری شلیک شده است که ممکن است از ۲۸ فوریه تاکنون چندین بار تخریب و بازسازی شده باشد.

تداوم شلیک موشک‌های ایران علیرغم سه هفته حملات شدید، «تاب‌آوری» نیست؛ بلکه «زیرساخت» است. سپاه پاسداران با ساختن راکت برای این جنگ آماده نشد؛ بلکه با ساختن راه‌آهن در دل کوه‌ها آماده شد. راکت‌ها قابل تعویض هستند، اما راه‌آهن‌ها دائمی‌اند. و گرانیتی که از آن‌ها محافظت می‌کند، پیش از ظهور پستانداران شکل گرفته است. عرض تنگه ۲۱ مایل است. عمق کوه ۵۰۰ متر است. و راه‌آهن درون آن هنوز در حال رساندن موشک‌ها به سطح است.