ورود قیمت نفت به دامنه نوسان محدود؛ آغاز روند صعودی مسلتلزم چه عواملی است؟

بازار؛ گروه بین الملل: قیمت نفت وست‌تگزاس اینترمدیت (WTI) معاملات روز جمعه را در سطح ۶۵.۴۵ دلار آغاز کرد؛ سطحی که بیش از هر چیز از ورود بازار به فاز نوسان محدود و تثبیت حکایت دارد. شکست صعودی اخیر نیز هنوز بر پایه شوک‌های تولیدی یا متغیرهای کلان اقتصادی شکل نگرفته و آنچه قیمت‌ها را بالا نگه داشته، بیشتر قیمت‌گذاری ریسک و بی ثباتی های پیش‌ روی بازار نفت است تا تغییر ملموس در عوامل فاندامنتال دخیل در عرضه و تقاضا.

در این شرایط، باید همزمان سه متغیر را زیر نظر داشت: محرک‌های خبری، وضعیت عرضه و سطوح کلیدی تکنیکال.

بازگشت پرمیوم ریسک ژئوپولیتیکی به کانون توجه بازار

بازار نفت از منظر ژئوپولیتیکی همچنان در فضایی پرتنش حرکت می‌کند؛ با اینحال، واکنش قیمت‌ها به این تنش‌ها دیگر به شدت گذشته نیست. زمانی که بازار نسبت به اخبار منعکس کننده افزایش ریسک واکنش‌های هیجانی نشان نمی‌دهد، معمولاً به این معناست که وزن توازن واقعی عرضه و تقاضا و موقعیت‌های معاملاتی از هیجان خبری پیشی گرفته است.

تحریم‌های تازه مرتبط با شبکه‌های لجستیکی نفتی وابسته به ایران و گزارش‌هایی از اختلال در تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز، حتی بدون انسداد فیزیکی مسیرها، نوعی پرمیوم ریسک به قیمت نفت افزوده‌اند. با این وجود، واکنش بازار سنجیده و محدود بوده است.

در سوی مقابل، تداوم صادرات روسیه، ادامه جریان نفت ایران از طریق ناوگان‌های موسوم به «سایه» و تولید نزدیک به اوج‌های تاریخی در آمریکا، مانع از آن شده‌اند که روایت کمبود عرضه بار دیگر بر بازار مسلط شود. برآیند این نیروهای متضاد، شکل‌گیری فاز کنونی عدم قطعیت و فشردگی قیمت است.

انتظار برای ادامه گفتگوهای هسته‌ای میان آمریکا و ایران نیز به این وضعیت تعلیق دامن زده است. در صورت کاهش تنش‌ها، احتمال عقب‌نشینی قیمت‌ها وجود دارد. اما در مقابل، هرگونه تشدید تنش می‌تواند فنر فشرده‌شده بازار را رها کند.

گذار از روند به دامنه نوسان

رفتار قیمت در نمودار رنکو بازتاب روشنی از این وضعیت است. بازار طی روزهای اخیر چندین بار تلاش کرده در محدوده ۶۷ دلار تثبیت شود؛ اما هر بار ناکام مانده و نهایتا به سمت حمایت ۶۳.۹۰ دلار عقب نشینی کرده است.

این الگو معمولاً نشانه گذار از یک روند جهت‌دار به بازاری دامنه‌ای است؛ جایی که فروشندگان در سقف‌ها فعال می‌شوند و خریداران ترجیح می‌دهند در سطوح حمایتی پایین‌تر وارد شوند. نه خریداران از قدرت کافی برای تثبیت شکست صعودی برخوردارند و نه فروشندگان توانسته‌اند کف‌های پایین‌تری را تثبیت کنند.

اهمیت بستر عرضه در تحلیل بازار

در نگاه کلان‌تر، اگرچه نفت همچنان به شوک‌ها حساس است، اما حفظ روایت «کمبود ساختاری عرضه» با دشواری بیشتری همراه شده است. در شرایط فعلی، تحولات ژئوپولیتیکی، تحریم‌ها و اختلال‌های احتمالی در حمل‌ونقل دریایی محرک‌های اصلی بازار به شمار می‌روند و نه صرفا شکاف جدی در تراز عرضه جهانی.

فعالیت ناوگان‌های سایه روسیه و ایران بخشی از فشار تحریم‌ها را خنثی کرده و تولید با ثبات آمریکا نیز نقش لنگر قیمتی را ایفا می‌کند. حتی بدون افزایش چشمگیر عرضه، همین پایداری کافی است تا بازار در نزدیکی مقاومت‌های مهم، با احتیاط بیشتری عمل کند.

بازار نفت بیش از آنکه به سطح مطلق تولید واکنش نشان دهد، به تغییر در تعادل عرضه و تقاضا حساس است؛ و در حال حاضر نشانه‌ای از برهم خوردن جدی این تعادل مشاهده نمی‌شود.

سطوح کلیدی و سناریوهای پیش‌رو

از منظر تکنیکال، محدوده ۶۷.۲۰ دلار به‌عنوان سقف اصلی بازار در این مقطع زمانی شناخته می‌شود. تلاش‌های مکرر و ناکام برای عبور از این سطح نشان می‌دهد که خریداران همچنان در بازار حضور دارند، اما قدرت کافی برای جذب عرضه و تثبیت روند صعودی فراهم نشده است.

در صورت عبور قاطع و تثبیت بالای این سطح، اهداف بعدی می‌تواند ۶۸.۴۰ و سپس ۶۹.۳۰ دلار باشد؛ حرکتی که احتمالاً به یک شوک ژئوپولیتیکی واقعی برای تداوم نیاز خواهد داشت.

در سناریوی نزولی، شکست معنادار سطح ۶۳.۹۰ دلار بدون بازگشت سریع، می‌تواند بازار را وارد فاز اصلاحی کرده و محدوده ۶۳ تا ۶۳.۲۰ دلار را به ‌عنوان حمایت بعدی فعال سازد؛ سناریویی که با کاهش تنش‌های بین‌المللی هم‌راستا خواهد بود.

تا زمانی که شکست قطعی سطح ۶۷.۲۰ دلار تأیید نشود، چشم‌انداز کوتاه‌مدت بازار را باید خنثی ارزیابی کرد. ریسک اصلی این تحلیل نیز احتمال تشدید ناگهانی تنش‌های ژئوپولیتیکی است که می‌تواند به‌سرعت تصویر بازار را تغییر دهد.

در مجموع باید گفت که نفت، پس از ناکامی‌های مکرر در عبور از سطح ۶۷.۲۰ دلار، همچنان در دامنه‌ای محدود در حال نوسان است. بستر عرضه نشانه‌ای از کمبود فوری ارائه نداده و همین مسئله ثابت می کند که چرا با وجود فضای پرتنش ژئوپولیتیکی، مومنتوم صعودی پایدار شکل نگرفته است.

سناریوی مفروض ما همچنان مبتنی بر حرکت در یک دامنه نوسانی است؛ مگر آنکه شکست معتبر صعودی یا نزولی رخ دهد. تا زمانی که شوکی واقعی تعادل فعلی را برهم نزند، بازار نفت احتمالاً در همین چارچوب رفتاری باقی خواهد ماند.