به گزارش بازار، بارشهای امسال، بیتردید یکی از خبرهای خوش سالهای اخیر برای دریاچه ارومیه بود؛ پهنهای آبی که تا همین تابستان، بسیاری از کارشناسان درباره خشکشدن کامل آن هشدار میدادند، حالا تصاویر ماهوارهای و آمارهای رسمی نشان میدهد که دریاچه دوباره «نفس» میکشد. اما پرسش اصلی اینجاست که آیا این نفس تازه، آغاز احیاست یا فقط وقفهای کوتاه در یک روند فرسایشی طولانی؟
سعید عیسیپور، مدیر دفتر برنامهریزی و تلفیق ستاد ملی احیای دریاچه ارومیه، میزان حقابه سالانه دریاچه را حدود ۳ میلیارد مترمکعب اعلام کرده و ابراز امیدواری کرده است که با برنامهریزیهای انجامشده، این میزان در سال آینده بهطور مؤثرتری تأمین شود. عددی که اگر بهطور کامل تأمین شود، میتواند مسیر احیا را هموار کند چرا که نیاز اکولوژیک آن نزدیک به ۱۴ میلیارد مترمکعب است.
به گفته وی، اگرچه دریاچه برای رسیدن به شرایط مطلوب نیازمند حجم آب بیشتری است، اما مسیر طراحیشده برای افق ۱۴۰۵، بر پایه تأمین تدریجی حقابه و تثبیت منابع آبی تنظیم شده و روند فعلی، آغاز این مسیر تلقی میشود.
کارشناسان معتقدند همزمانی بارشهای مؤثر با اجرای طرحهای فنی و مدیریتی در حوضه آبریز، فرصت کمنظیری برای تثبیت وضعیت دریاچه ایجاد کرده است. مدیریت روانابها، هدایت آبهای سطحی به پیکره دریاچه و کنترل برداشتها، عواملی هستند که میتوانند اثر بارندگیها را از یک رویداد مقطعی به یک دستاورد پایدار تبدیل کنند.
در چنین شرایطی، بهبود فعلی دیگر صرفاً وابسته به طبیعت نیست، بلکه بر پایه برنامهریزی و سرمایهگذاری در حال تقویت است؛ نکتهای که امید به آینده دریاچه ارومیه را بیش از گذشته واقعی میکند.
مصطفی دلاور کارشناس محیطزیست با تأکید بر روند مثبت شکلگرفته برای دریاچه ارومیه معتقد است که اهمیت اصلی برنامههای اعلامشده در مرحله اجراست. به گفته وی، بارشها فرصت ارزشمندی ایجاد کردهاند، اما ماندگاری این شرایط منوط به آن است که تأمین حقابه، تخصیص اعتبارات و اجرای طرحهای کاهش مصرف آب، بهصورت مستمر و عملیاتی دنبال شود و این وعدهها صرفاً روی کاغذ باقی نمانند.
نظر شما