به گزارش بازار، شش سال از مصوبه پارلمان عراق در سال ۲۰۲۰ مبنی بر الزام نیروهای بیگانه، بهویژه آمریکایی، به خروج از خاک این کشور گذشت؛ اما اشغالگران همچنان در پایگاههای اقلیم کردستان حضور دارند و خروج کامل محقق نشدهاست.
یکی از عوامل اصلی تاخیر، فشارهای اقتصادی و امنیتی آمریکا بر دولتهای عراقی است؛ وابستگی به کمکهای مالی، تسلیحاتی و آموزشی واشنگتن، همراه با تهدید تحریمها، باعث شده دولتها اجرای کامل مصوبه را به تعویق بیندازند.
این وابستگیها، در کنار قراردادهای لجستیکی و آموزشی، منافع برخی صاحبمنصبان را تامین کرده و فرآیند خروج را پیچیده ساخته است.
همچنین از منظر طایفهای و فرقهای، کردها حضور آمریکا را برای تضمین جدایی اقلیم ضروری میدانند و پایگاههای اربیل و حریر را بهعنوان سپر دفاعی حفظ کردهاند.
سنیها نیز به حمایت واشنگتن برای حفظ تعادل امنیتی محتاجند و خروج کامل را مخاطرهآمیز ارزیابی میکنند.
فساد داخلی و نفوذ لابیهای خارجی در تصمیمگیریهای بغداد، عاملی دیگر است. برخی مسئولان از برنامههای آموزشی و حمایتهای اقتصادی آمریکا بهره میبرند، در حالی که گروههای مقاومت و کنشگران میهنپرست بارها بر اجرای مصوبه تاکید کردهاند. این عوامل، همراه با منافع پنهان در قراردادها، اجماع ملی برای خروج کامل را ناممکن ساخته است.
توافق ۲۰۲۴ برای پایان ماموریت ائتلاف تا سپتامبر ۲۰۲۵ و خروج تدریجی تا پایان ۲۰۲۶، عملاً به جابهجایی نیروها به اقلیم کردستان محدود شده و هیچ خروج واقعی از خاک عراق در کار نبوده است.
این رویکرد نهتنها پیشرفت واقعی بهشمار نمیرود، بلکه نقض آشکار مصوبه پارلمان است و حضور مداوم اشغالگران در اقلیم را توجیه میکند.
نظر شما